logo

Ge zijt ne Fotograeve

En dan besefte ik het: dit is wat ik wil! Ik wil niet dat er zich ooit nog een fotograaf eenzaam, minderwaardig of slecht voelt.

Daarom is het mijn doel om zoveel mogelijk fotografen te ondersteunen met al mijn kunnen.

 

 

Al vier en een half  jaar ben ik Fotograeve.

En ik heb geworsteld en gezweet. Want een goede fotograaf word je niet zomaar.

Toen ik als fotograaf startte, voelde ik me voornamelijk een grote bedrieger. Ik kon elk moment door de mand vallen, omdat ik niet op alles een antwoord had of niet wist hoe ik moest reageren op moeilijke vragen van klanten. Ik voelde me vaak verloren als het er onder fotografen nogal technisch aan toe ging, omdat me dat niet echt boeit en ik voornamelijk alles zelf onder de knie heb gekregen. Inderdaad, ik ben zo eentje die er niet voor naar school ging. Dat was waarschijnlijk nog het moeilijkste issue om me over te zetten. Ik was bang voor de mening van anderen over mijn beelden en bij uitbreiding over wie ik was. Ik zag het zo voor me dat ze achter hun scherm zaten te grinniken met mijn ‘stomme’ beelden en dito teksten.

De eerste stappen waren de makkelijkste

fotograeve workshopEen boekhouder vinden en een BTW-nummer aanvragen, bleken achteraf gezien het makkelijkste van allemaal. Maar dan moest ik ook nog een naam bedenken voor mijn bedrijf. En bij die keuze is er ‘no way back’. En dan moest ik nog bepalen welke stijl bij me paste en wie of wat ik wou gaan fotograferen? Ik probeerde van alles uit: van chihuahua's - die heel mijn studio onder plasten (o jaaa, heerlijk was dat!) - over kledingshoots tot day in the life-reportages.

Ook je facturen opmaken moet je ineens gaan doen. Ik werd zowat gek, zelfs al had ik een cursus bedrijfsbeheer gevolgd bij Syntra. Een absolute aanrader, trouwens. En vernoemde ik de social media al? En liefst minstens twee platformen en als het even kan dagelijks, want consistentie is belangrijk. Blablablablabla ...

En toch gaf ik niet op!

fotograeve workshopsAf en toe raapte ik mijn moed samen en vroeg ik een fotograaf waar ik naar opkeek om advies. Elke keer kreeg ik het deksel héél hard op de neus. Eén iemand beschuldigde me er zelfs van haar te kopiëren. Maar ik had net contact met haar gezocht, omdat ik vond dat we een gelijkaardige stijl hadden en hoopte dat het tussen ons goed zou klikken. Haha. Niet dus. 

Eenzaam en verloren. Zo voelde het dus die eerste drie jaar ... Ik ploeterde voort zonder ook maar enig idee te hebben of ik goed bezig was of niet. De opdrachten kwamen binnen, maar toch miste ik de bevestiging van iemand ‘die er iets van kende’ of met wie ik eens kon overleggen als er eens iets minder goed gelopen was.

Wat het extra lastig maakte, was dat mijn dichtste vrienden geen zelfstandigen waren en als ik als eens klaagde, ze me de mond snoerden dat "ik er toch voor had gekozen" en "ik nu toch goed verdiende, dus mocht niet zagen". Lastig en zeer confronterend, omdat ik besefte dat in loondienst werken en zelfstandige zijn niet te vergelijken was. Zeker, omdat de uurlonen zoveel verschillen en iemand in dienstverband niet altijd beseft dat je prijs per uur niet het effectief verdiende bedrag is. 

Ik werkte op een bepaald moment honderd uur per week: vijftig uur in mijn reguliere job en in bijberoep elk vrij moment. Ik kreeg paniekaanvallen en uiteindelijk een burn-out, want ik wou ook nog eens de perfecte moeder zijn. Mijn droomjob voelde zo hels aan als maar kon. 

Ja hoor! The drama ends, beloofd!

Na een tijdje kwam ik in rustiger vaarwater terecht: mijn gezondheidsproblemen verdwenen en ik vond zelf de antwoorden op welke fotograaf ik wilde zijn en hoe ik dat allemaal moest aanpakken. Hoera! En … wat ik bijzonder vond. Ik begon berichtjes te krijgen van startende fotografen met de vraag eens naar hun beelden te kijken. De omgekeerde wereld!

En uiteraard hielp ik ze ...

NIET! Niemand had mij geholpen, dus waarom zou ik dat voor anderen doen? I know! Hoe ironisch! En sorry als jij één van hen was. Anderhalf jaar geleden begon ik meer workshops te volgen. Ik stak er ongelofelijk veel van op en leerde daarenboven alsmaar meer fotografen kennen. In het begin vond ik hen vooral erg intimiderend en voelde ik me klein. Net zoals in het begin van mijn verhaal, maar dan nog erger, want ik begon me met hen te vergelijken en had de neiging om iedereen beter te vinden dan mij. 

Vreemd hé, hoe dat gaat ... 

Ik was achterdochtig, want strikt genomen waren het concurrenten. Maar na een tijdje begon ik mijn collega’s meer in vertrouwen te nemen en werden enkelen zelfs vrienden. Het voelde zo fijn om niet meer alleen te zijn! Niet kennis vergaren was dus de reden waarom ik me had ingeschreven voor de workshops, maar de andere deelnemers. Verder besefte ik dat iedereen zijn eigen pad moet bewandelen en dat sommige fotografen daar al verder in staan. En dat is helemaal ok. Ik voel niet meer de nood krampachtig iemand bij te houden. Dan vergaloppeer ik me en doe ik niet wat goed is voor mijn ontplooiing.

fotograeve workshopsOpvallend was dat hoe beter mensen me leerden kennen, hoe meer ze me om raad vroegen. Blijkbaar had ik naast het talent om te fotograferen ook een goede neus voor ‘zaken doen’. En ditmaal hielp ik ze met veel plezier! Ik vond het niet erg om mijn 'geheimen' te delen en vond het de max om verschillende collega's/ vrienden te zien groeien. Regelmatig krijg ik een berichtje "Helemaal dankzij jou, Kim". En ondanks dat ik weet dat ik enkel een duwtje in de goede richting gaf, voelt dat keigoed!

En dan besefte ik het: dit is wat ik wil! Ik wil niet dat er zich ooit nog een fotograaf eenzaam, slecht of minderwaardig voelt. Daarom is het mijn doel om zoveel mogelijk fotografen te ondersteunen met al mijn kunnen.

Weet ik het antwoord op alles? Nee (duh!)

Maar ik weet wel erg veel! En die kennis deel ik met plezier in de facebookgroep voor Fotograeven!

Want ge zijt ne Fotograeve ...

- … als je collega's verkiest boven concurrenten.

- … wanneer je blijft investeren in jezelf en kiest om te groeien!

- … wanneer ‘let’s go kick some ass’ op je lijf geschreven is.

- … trots bent op alles wat je daarvoor doet, want dat mag je zijn ;)

fotograeve workshops

Kom erbij in de Facebookgroep, schrijf je in op de veertiendaagse nieuwsbrief vol informatie of kom piepen op de blog! Want ik deel spontaan en op vraag wat je wil weten.

Wie stap voor stap wil geholpen worden in uitgebreide programma's kan dat in de workshops, zowel online als in real life! 

Weet dat je trots mag zijn op jezelf, wat anderen ook zeggen of hoe onzeker je je ook voelt. Je jaagt je droom na! Dat is een heerlijk gevoel! Ben jij een Fotograeve? Hier kan je je schermafbeelding voor je smartphone downloaden! Zodat je het nooit meer vergeet. Hiep, hiep! Hoera!

No matter what you do, in the beginning it's going to suck, because you suck.But you'll get better, and you'll suck less. And as you keep doing this, eventually you'll suck so little... You'll actually be good.

Garret J.

6 thoughts on “Ge zijt ne Fotograeve”

  1. Ha Kim! Ik ben blij dit geposte zien ;-)!
    Je mag fier zijn op de persoonlijke en privé weg die je hebt afgelegd EN de manier waarop je in het leven staat. En je weet…neuters donna neut maar daarnaast zijn er gelukkig ook veeleer anderen <3

  2. Jij bent (nu precies niet meer zo) stiekem een beetje mijn leermeester en ik leer veel van jou. Als ik genoeg centjes bijeen gespaard heb wil ik zeker eens een workshop volgen bij jou!
    Leuk, en een tikje geruststellend, om te lezen van waar jij kwam en waar je nu staat. Iets om echt trots op te zijn!

  3. Leuk ‘alé leuk :-)’ om dit te lezen. Vooral herkenbaar:-). Samen met mijn vrouwtje zijn we vol enthousiasme opgestart waarbij we ook deze moeilijkheden soms hebben ervaren. Na twee volle jaren zijn we nog vele zweetdruppeltjes aan het wegvagen! Maar beetje bij beetje vinden we onze weg naar meer klanten, collega’s en vooral plezier in wat we graag doen! Mensen gelukkige momenten bezorgen met onze beelden! Never give up:-)

  4. Wauw straf wat je allemaal met plezier deelt over jouw ervaringen. Ik ben ook een van de fotografen die er niet voor naar school ging (op een kleine cursus in avondschool na)
    Zelf ben ik eerder in bijberoep gestart net omdat ik de grote stress van het echt moeten presteren en verdienen niet wil. Ik wil kunnen kiezen wat ik wil doen.
    Zelf probeer ik graag echt van alles uit. Zo deed ik es poging tot newborn in ziekenhuis. Maar echt compleet niet mijn ding. (Respect vr de fotografen die hierin gespecialiseerd zijn. )
    Ik herken jouw weg ook enorm. Naam zoeken en zo vond ik het makkelijkste. Maar dan… klanten vergaren en een prijszetting. Omg wat was en is dat moeilijk. Ik heb zelfs shoots gedaan vr echt een appel en een ei omdat ik vond dat ik niet meer kon vragen
    Nu sta ik al iets meer achter mijn prijzen maar ik zoek nog steeds naar mijn echte eigen stijl. Ook nog zoiets dat echt keimoeilijk is. Door anderen hun werk te zien twijfel ik vaak aan mezelf.
    Ik weet wel zo ongeveer wat ik wil bereiken. En da’s al iets. Maar hoe die kennis vergaren? Zoals je ook aangeeft… heel veel mede fotografen willen hun kennis niet delen waardoor je er vaak alleen komt voor te staan. Ik hoop alleszins iem te vinden die me daarin kan bijstaan zodat ik 100% achter mijn stijl sta.
    Sowieso wil ik ook zeker bij jou een workshop volgen. Ik voel dat ik heel veel bij kan leren van jou! En hoop jou ook eens in real life te ontmoeten ipv enkel te volgen via fb.
    Doe alvast zo verder.

    • Hey Ellen! Oh wat fijn om te lezen dat je jezelf er in herkent 🙂 Ik kijk er sowieso ook naar uit om jou te ontmoeten! En dat komt er zeker van! 😀

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *