Beelden zijn auteursrechterlijk beschermd.
logo

Wanneer de trouwfotograaf meer wordt dan een leverancier

huwelijksfotograaf

Ik ben een trouwfotograaf maar eigenlijk zijn er een heleboel mensen die ik niet meer zie als “klanten”. Ze voelen als familie, mensen waarmee ik gerust een terrasje zou doen. Mensen die ik gerust wat meer over mezelf zou kunnen vertellen en die zonder gêne dat ook bij mij zouden mogen doen.

Ongemakkelijke stiltes

Ik ben van nature een persoon zonder geheimen, ik ben wie ik ben. Een rechtvaardige rechter met het hart op de tong. En ja ook diegene die de kastanjes nogal dikwijls uit het vuur haalt.

Verder ben ik een babbelaar, ik kan niet tegen stiltes. Mijn meest gênante eigenschap is dat ik dan maar begin te lullen over wat er maar in me opkomt. Héél onzeker word ik daar zelf van…

En dan maak ik me ook nogal eens belachelijk! Een tiental jaar geleden huurden we bijvoorbeeld een huis. Achteraf was er wat waterschade van de douche. Ik weet nog dat ik degene was die zei “we mogen daar niets over zeggen hé of we zijn ons borg nog kwijt! NIETS hé!”. Bij de eerste ongemakkelijke stilte bij de huiskeuring toen we het contract stop zetten, floepte het er al uit: “Ah ja, we hebben ook wat waterschade…”

Dat ben ik! Ik wist dat ik het niet mocht zeggen, maar omdat ik zo in paniek sloeg, was dat het enige waar ik nog aan kon denken en dus kon ik niet anders dan het er uit floepen!

Ik maak ook rare grapjes, meestal zijn ze niet eens grappig. Maar ik ben wel eerlijk! En lief! En behulpzaam!

Verder heb ik de neiging om rond de pot te draaien en verschillende keren hetzelfde te herhalen… Ook dat komt voor uit het niet tegen stiltes kunnen.

Groeien als trouwfotograaf

Tijdens mijn eerste jaar als trouwfotograaf kwam ik al eens klanten tegen die me niet zo goed lagen. Dat lag niet aan de klanten, dat lag aan mezelf. Ik gaf niet duidelijk genoeg aan wie ik was, niet op social media, noch op de website.

Ook tijdens de gesprekken was ik enorm toegeeflijk. Ik wilde zo graag die reportages, want ik was natuurlijk net gestart en ik had de opdrachten broodnodig… Daardoor deed ik vaak dingen die  eigenlijk niet bij me pasten.

Jaar na jaar heb ik dingen bijgeschaafd. Dingen waarvan ik zei als ik thuis kwam “DAT DOE IK NOOIT MEER!”, paste ik aan in mijn algemene voorwaarden. Ook in mijn gesprekken naar klanten toe leerde ik mijn grenzen aangeven. Het laatste jaar heeft dat echt zijn vruchten zo gek afgeworpen… Ik ben nog steeds in trance!

Trouwfotograaf aan 200 km/uur

Ik deed het eerste jaar zo’n 50 huwelijken, waarvan 3 koppels me echt geraakt hadden. Ik analyseerde waarom net die koppels. Wat hadden zij dat mij aansprak?

Ik focuste meer en meer op de eigenschappen die mij aanspraken en leerde mezelf als trouwfotograaf kennen. Ik leerde ook mijn doelgroep kennen. Want alleen als het echt klikt, kan je elkaar ook echt meerwaarde geven.

Dit jaar staan er 18 huwelijksreportages op de planning. 18 koppels! 18 huwelijken waar ik naar uitkijk. 18 keer dat ik thuiskom en denk: “dit was het leukste huwelijk dit jaar!”

Ik kan niet kiezen, elke keer ben ik helemaal betoverd door mijn koppels. Er was niet 1 koppel waarvan ik een slecht gevoel had nadien (het seizoen is nog niet gedaan, maar ik zie het ook niet gebeuren). Of waar ik mezelf niet kon zijn. Elk koppel heeft me volledig vertrouwd, me behandeld als een gast, als een vriend en familielid.

Ik kan er wel om janken! Want voor deze mensen wil ik echt alles geven. Ik doe zoooo hard mijn best om elke trouwreportage zo goed mogelijk af te leveren. En elk jaar investeer ik in mezelf om het jaar erop nog beter te doen. Mijn koppels weten dat!  Dat geloof ik echt!

Ellen en Jelle zijn zo’n koppel!

Ik leerde Ellen en Jelle enkele jaren geleden kennen op Fabricolé. Ik was nog behoorlijk groen achter mijn oren en wist amper wat ik deed terwijl ik daar met mijn fotostandje stond. Op dat moment had ik best nog wat publiciteit nodig en trok dus gratis foto’s van de bezoekers.

Ellen hield niet van foto’s… Zij zou nooit een fotograaf boeken. Maar ik stond daar en ik was gratis dus ach wat maakt het uit, toch?

Ellen vond mijn werk goed. Echt! Ze vond me goed! Ondanks dat ze helemaal niet hield van fotografie (zoals zij het toen kende). Later kwamen ze nog langs met de kindjes.

En dit jaar… Dit jaar gingen ze trouwen! Ze vertelden me zelfs dat als ze mij niet hadden leren kennen dat ze nooit of te nimmer een trouwfotograaf op hun huwelijk hadden gewild. Wat een vertrouwen… Ik hou van Ellen & Jelle! Net zoals ik van al mijn koppels dit jaar hou.

Vind jij me ook leuk? Trouw jij binnenkort?

Neem dan gerust contact op!

 

2 thoughts on “Wanneer de trouwfotograaf meer wordt dan een leverancier”

Leave a reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *